Tajemnica śmierci wilka z epoki lodowcowej pozostaje nierozwiązana

Kategorie: 

Źródło: youtube.com

Zmumifikowane szczątki młodej wilczycy, doskonale zachowane w wiecznej zmarzlinie i sprzed około 57 tysięcy lat, to najpełniejszy szkielet tego gatunku, jaki kiedykolwiek znaleziono.

 

 

Mumia szarego wilka (Canis lupus) została znaleziona na półwyspie Jukon w Kanadzie w 2016 roku. Badanie szczątków wykazało, że należały one do młodego osobnika, który żył podczas ostatniej epoki lodowcowej.

 

„To najbardziej kompletny 'zestaw' szczątków wilka z tamtych czasów, jaki kiedykolwiek znaleziono na świecie” - komentuje Julie Mission, profesor anatomii na Uniwersytecie w Des Moines w USA. „Wszystko jest na swoim miejscu - tkanki miękkie, sierść, skóra, a nawet mały nos. To niezwykle rzadkie znalezisko”.

 

Kilka rodzajów analiz, w tym datowanie radiowęglowe, analiza próbek DNA i pomiar poziomu różnych izotopów, potwierdziło czas śmierci młodego wilka około 57 tysięcy lat temu. Badanie szkieletu i zębów wykazało, że zwierzę, które otrzymało przydomek Zhur, miało w chwili śmierci zaledwie siedem tygodni. Mumia bestii jest ważna dla nauki nie tylko ze względu na stopień jej zachowania, ale także dlatego, że została znaleziona w Ameryce Północnej, co dało badaczom rzadką okazję sprawdzenia, skąd pochodzą miejscowe wilki.

 

Mission i jej koledzy zrekonstruowali mitochondrialny genom Zhur przekazany przez matkę, aby znaleźć podobieństwa do wilków z Beringa, wymarłego gatunku, który kiedyś żył na Jukonie i na Alasce, oraz szarych wilków z Rosji. Pokrewieństwo wilka z gatunkami z Ameryki Północnej i Eurazji potwierdza starożytne mieszanie się międzykontynentalne z powodu istnienia Przesmyku Beringa, obszaru lądowego, który łączył Alaskę i Rosję.

 

Badanie szczątków Zhur pozwoliło również naukowcom zrozumieć, co zjadały wilki z epoki lodowcowej. Młoda wilczyca zjadała głównie mieszkańców wodnych, takich jak łosoś chinook, który do dziś pojawia się w rzece Klondike. Taka dieta występuje u współczesnych wilków, chociaż wcześniej naukowcy uważali, że w epoce lodowcowej wilki z Jukonu jadły głównie mięso żubra lub wołu piżmowego.

 

Jedyne pytanie, na które naukowcy nie byli w stanie odpowiedzieć, brzmi: dlaczego szczątki Zhur zostały zmumifikowane i jak takie młode zwierzę znalazło się samotnie w chwili śmierci? Jednym z założeń jest to, że sklepienie jaskini zawaliło się na wilczycę, co może wyjaśniać doskonałe zachowanie szkieletu. Jeśli to prawda, to rodzi się pytanie, gdzie znajdowali się inni członkowie stada? Biorąc pod uwagę siedmiotygodniowy wiek Zhur, jest mało prawdopodobne, aby została sama w jaskini, bez matki. Niestety, odpowiedź na to pytanie prawdopodobnie pozostanie ukryta w głębi tysiącleci.

 

Ocena: 

Nie ma jeszcze ocen



Skomentuj