Co wiemy o krukowatych?

Kategorie: 

youtube.com

Niektórzy krytykują, że są hałaśliwe i wszechobecne, ale tak naprawdę zupełnie niedoceniane. Ptaki, o których mowa, zdaniem naukowców, potrafią przetrwać w ciężkich warunkach. Badacze twierdzą, że wrony, kawki, kruki, gawrony i sroki nie są darzone szacunkiem na jaki zasługują, choć to bardzo inteligentne stworzenia, żyjące w skomplikowanych strukturach społecznych.

 



Nigdy nie zachowują się rutynowo. Przypuszczalnie wiedzą więcej o tym, co dzieje się w Twojej okolicy niż ty sam/sama. Można pokusić się o stwierdzenie, że wrony to mistrzowie przetrwania. Historia, literatura i ogólna ignorancja szkodzą ich reputacji. Wrony i kruki są często nienawidzone lub uważane za szkodniki, zwiastuny nieszczęścia i to pomimo rosnącej liczby dowodów, które wskazują, że to jedne z najbardziej inteligentnych i zdolnych do adaptacji ptaków na świecie. Wrona, jak twierdzą naukowcy, posiada ludzkie umiejętności w rozwiązywaniu problemów i funkcjonuje w złożonej strukturze społecznej.



Wrony są jednym z najmniej poznanych ptaków. Ludzie kierują się negatywnymi emocjami, ale nie z punktu widzenia ornitologii, czy innej dziedziny wiedzy. Krytycy powinni na nie spojrzeć obiektywnie, odcinając się od stereotypów.



Wrony, kruki i sroki są członkami rodziny Corvidae. Negatywne odczucia w społeczeństwie dotyczące wrony zaczynają się od ich wyglądu (duża, czarna, źle jej z oczu patrzy), ale na tym nie koniec. Wrony zabijają inne ptaki i niszczą ich gniazda. W popkulturze do wron i kruków przylgnęła łatka morderców (np. w filmie pt. Ptaki Alfreda Hitchcocka), czy bezdusznych dręczycieli stracha na wróble w „Czarowniku z krainy Oz”. W literaturze kruki i wrony są często przedstawiane, jako grabarze, żerujące na polach bitewnych po stoczonej walce.



Kruki wyróżniają się w folklorze i mitologii ludzi na całym świecie. Sporadycznie przedstawia się ich, jako mądrych bohaterów, ale najczęściej przypisuje się im złe cechy (np. traktuje się je, jako zwiastuny nieszczęść).



Wrony wiążą silne i spójne więzy rodzinne. Często tworzą wspólne gniazdowiska, a poszczególne pary łączą się raz na całe życie. Zaobserwowano, że krukowate potrafią gromadzić się, jak ludzie na pogrzebach, przy swoich martwych towarzyszach. Młode długo potrafią pozostawać przy rodzicach, mając swój wkład w wychowaniu kolejnych piskląt. W ostatnich dekadach obserwujemy, że krukowate przenoszą się z terenów wiejskich do miejskich. Przyciągają je nieograniczone źródła pożywienia, wyrzucanego, bądź marnotrawionego przez ludzi w inny sposób. Nie pogardzą niczym, poczynając od materiału siewnego, a na śmieciach kończąc. Trwają, bo nie mają naturalnych wrogów i nikt do nich nie strzela z broni palnej.



Wrony (a także kruki) mają mózgi bardziej zbliżone do naczelnych. Można wyodrębnić w nich obszar odpowiedzialny za myślenie analityczne, planowanie i elastyczne zachowania. Można je nazwać „latającymi małpami”. Są bardzo inteligentne, a problemy rozwiązują jak większość naczelnych i posiadają umiejętność rozumowania przez wyzwania. Udowodniono, że wrony mogą identyfikować ludzkie twarze, podobnie jak ssaki, takie jak małpy, psy i owce. Na pewno widzą osobę, którą postrzegają jako przyjazną lub groźną. Rozpoznają ludzi, którzy są dla nich ważni i tych, którzy robią coś niebezpiecznego, nieprzyjaznego i szkodliwego.

 

 

 

Ocena: 

5
Średnio: 5 (1 vote)



Skomentuj